Przepalenie, wypalenie menadżerów – co robić?

Jeśli jesteśmy dobrzy w tym, co robimy, ale dopada nas spadek energii, może być to sygnał, że czas na zmiany. Jeśli czujemy i widzimy, że czas zmienić pracę, założyć firmę albo wszystko zacząć od nowa, to jak podjąć tę decyzję?

Ten artykuł nie daje rozwiązania, co wybrać, ale pomoże Ci zdecydować. Istnieją takie pytania, które lubię nazywać „krytycznymi”. Zadane w odpowiednim momencie są jak ostrze, które przecina to, czym obrósł człowiek i co nie pozwalało mu ruszyć do przodu, by mógł osiągać swoje cele. Dopiero wtedy może znów rozwijać się jako pracownik, przedsiębiorca czy po prostu jako człowiek i podejmować odpowiednie decyzje. Zawsze opowiadam o tym na swoich szkoleniach, a dziś możesz o tym przeczytać.

Każde stanowisko, czy to menadżerskie, czy takie niższego szczebla, wiąże się z zestawem określonych cech i kompetencji, które dana osoba musi mieć, aby dobrze realizować swoją rolę. Ale z wykonywaną pracą wiąże się coś jeszcze, o czym rzadko się mówi, a co dotyczy tak naprawdę wszystkich. Chodzi o emocje i ich przemożny wpływ na kształt naszej kariery, sukcesy lub ich brak, a także poziom zarobków, jaki udaje nam się osiągnąć. W tym kontekście istnieje jedno takie pytanie, które okazuje się szalenie przydatne.

W metodologii Change Value Process mówimy o tzw. CEKach: cechach, emocjach i kompetencjach, jako o trzech kluczowych elementach, które w ogromnym stopniu decydują o życiu zawodowym człowieka. Kierowca rajdowy musi mieć cechę wytrzymałości fizycznej i mentalnej. Jego kompetencje będą definiowane m.in. wiedzą na temat działania silnika czy tego, jaki styl jazdy dobrać do danej nawierzchni. Z kolei jedną z najważniejszych emocji dla rajdowca może być odwaga połączona ze spokojem, bo to ona będzie decydować o tym, że przyspieszy tam, gdzie inni zwalniają.

O odpowiedni dobór cech i kompetencji do danego stanowiska często potrafimy zadbać w intuicyjny sposób. Mało kto natomiast zwraca uwagę na emocje – na to, w jaki sposób wpływają na nasze decyzje (nierzadko mocno je zniekształcając), jak je rozpoznawać oraz jak sobie z nimi radzić, by nie stanowiły dla nas blokady przed działaniem i rozwojem zawodowym czy osobistym. Wypalenie, przepalenie, spadek energii to odczucia, które słabo albo coraz mocniej możesz przeżywać. Jest to kombinacja wielu emocji. W poradzeniu sobie z taką mieszanką, przydaje siękluczowe pytanie (krytyczne/progowe/kwantowe), które trzeba się nauczyć sobie zadawać. Najpierw jednak przykład wprost ze świata biznesu.

Szef, który unikał tego, co najważniejsze

Jestem świeżo po procesie doradczym z Maćkiem (imię zmienione), szefem firmy, która zatrudnia kilkadziesiąt osób, a jednym z jego zadań w każdym miesiącu jest rozmowa z pracownikami na temat tego, co się dzieje na ich rynku. To są handlowcy, pracownicy call center w branży medialnej – trzeba z nimi rozmawiać o tym, jak reagują klienci, a także odsłuchiwać co pewien czas ich nagrania, dawać informację zwrotną i uczyć ich skutecznej komunikacji.

Spotkałem się z Maćkiem i kiedy weryfikowaliśmy, co jest kluczowym składnikiem sukcesu jego firmy, uświadomił sobie, że chodzi właśnie o te spotkania z pracownikami i odsłuchiwanie ich nagrań. Wcześniej niby o tym wiedział, ale jakoś o tym zapominał i w efekcie – nie robił tego.

Mamy tu do czynienia z ciekawym mechanizmem. Jak to jest, że ktoś wie, co jest tak naprawdę ważne dla sukcesu, zdaje sobie sprawę, co należy robić, w jakiej sekwencji i jak często, a mimo to unika tego? Przecież w istocie nie chodzi o jego brak pamięci; jest młodym, zdrowym mężczyzną, który ma umiejętność zarządzania wieloma rzeczami naraz, a z jego układem nerwowym wszystko jest w doskonałym porządku. Zatem w czym rzecz?

Aby się tego dowiedzieć, trzeba zacząć od zadania pytania pozornie prostego, lecz tak naprawdę znacznie głębszego, niż się początkowo wydaje.

PYTANIE: Co cię powstrzymuje przed zrobieniem tego, co należy zrobić (i tak naprawdę o tym wiesz)?

Podczas drugiego spotkania z Maćkiem, zapytałem: „co cię powstrzymuje, żeby zarządzać spotkania i regularnie odsłuchiwać rozmowy pracowników?”. Oczywiście nie wyłożył mi od razu wszystkiego na tacy. Z prostego powodu: na tym etapie on sam jeszcze nie znał dokładnej odpowiedzi. Gdyby znał, prawdopodobnie sam dużo wcześniej poradziłby sobie ze swoim problemem.

Jego odpowiedź była mniej więcej taka: „Nie wiem, co mnie powstrzymuje, ale za każdym razem…